کوزه

بسم الله الرحمن الرحیم

کوزه

روزی یکی از دوستان می پرسید که چرا باید انسان سختی هایی مثل روزه گرفتن را تحمل کند؟

گفتم: «کسی را در نظر بگیر که می خواهد کوزه ای سفالین بسازد و بوسیله ی آن آبی گوارا بنوشد. به همین منظور بعد از تهیه ی مقداری خاک آن را با آب مخلوط کرده و گل درست می کند. اگر تجربه ی این کار را داشته باشی می دانی که هنوز با این گل نمی توان چیزی ساخت و نیاز هست نچندان کم ورزیده شود. پس کوزه گر پاچه هایش را بالا می زند، گل را روی زمین می اندازد و شروع به لگد کردن می کند. بعد از مدتی که گل به خوبی ورز آمد و آماده شد، ساختن کوزه را آغاز می کند. بعد از خشک شدن، کوره را روشن می کند و کوزه ی خام را می پزد.

حکایت انسان نیز چنین است. انسان همان گل است که می خواهد کوزه ای برای در برگرفتن حکمت و رحمت شود. پس می بایست مشت و لگد های روزگار و تشنگی طاقت فرسا در کوره ی نفس را تحمل کند تا سرانجام از آن آب حکمت و رحمت سیراب شود.»