فلسفه و اندیشیدن
سلام دوستان.
یکی از مهمترین نکاتی که برای پیشرفت یک جامعه ی بشری لازم است، فلسفه و اندیشه است. وقتی مردم یک جامعه قدرت اندیشیدن داشته باشند، به راحتی معقولات و مباحث منطقی را می پذیرند و خود به خود به سمت کمال و پیشرفت حرکت می کنند. اگر نگاهی گذرا به تاریخ داشته باشیم متوجه ی این ادعا می شویم. چراکه در حدود سده ی پنجم قبل از میلاد، ما شاهد نمایشنامه ها و آثار هنری و فکری بدیع و عمیقی هستیم که بعد از گذشت دو هزار و پانصد سال هنوز از تعدادی از آنها استفاده می شود و ذره ای بوی کهنگی نمی دهند. در سده ی سوم تا نهم قمری نیز ایران مهد فرهنگ و علم دنیا بوده است (برای اطمینان می توانید به منابع معتبر تاریخی مراجعه کنید) و هم اکنون نیز شاهد موفقیت های علمی و هنری جامعه اروپا هستیم. در همه ی این موارد ما شاهد یک پیشینه ی محکم اندیشه ای یا فلسفی هستیم. مثلا همین اروپا در زودتر از اینکه به صنعت و تکنولوژی وارد شود، وارد مباحث فکری و فلسفی شده است. و رنوسانس به خاطر همین تحول فکری و بنیادی شکل گرفت که نتیجه ی آن اروپای تکنولوژیک و علمی امروز است.
به هر شکل آنچه که می تواند یک جامعه ی بشری را به پیشرفت و تعالی براند، فلسفه و اندیشه است. و ما نیز زودتر از اینکه به خیلی مباحث دیگر بپردازیم، می بایست روی این قسمت سرمایه گذاری کنیم.(هم پولی و هم زمانی)
نکته ی مهم برای خواننده گان این مطلب این است که هر کداممان از خودمان شروع کنیم. اگر همه ی دنیا هم بد هستند، حداقل من یک نفر و شما یک نفر خوب باشیم. خود به خود دیگران هم از این خوب بودن ما خوششان می آید و آنها نیز خودشان را به خوبی متمایل می کنند. بد نیست توجه تون رو به این آیه ی قرآن جلب کنم :
قُلْ إِنَّمَا أَعِظُکُم بِوَاحِدَهٍ أَن تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَی وَفُرَادَی ثُمَّ تَتَفَکَّرُوا
(ای رسول ما) بگو من شما را به یک چیز پند می دهم.و (آن چیز این است که): تقوای الهی پیشه کنید. دوتا دوتا(و اگر نشد)یکی یکی. و سپس تفکر کنید.
در این آیه یک نکته ی ظریف قرار دارد و آن هم اینکه در ابتدای آیه خداوند فرموده من شما را به یک چیز پند می دهم ولی در ادامه به انضمام تقوا پیشه کردن، تفکر را نیز مطرح کرده است. این نشانه ی خوبیست که تفکر نیز از دیدگاه خداوند عبادت محسوب می شود. پس در فرهنگ و دین مانیز این کار مورد تایید است تا آنجایی که آن با تقوای الهی بیان شده است.(البته این قسمت نظر شخصی خود من است)
۱۳۸۷/۴/۲
