کوچکی و بزرگی، مساله این است !

ذهنم یه مقدار درگیر مشکلات و کارهام بود که یه چیزی فکرم رو مشغول کرد. زندگی انسان چیز عجیبیه. از یه طرف انسان باید خیلی بزرگ باشه و شبیه یک عقاب، از افق های بالا به ماجراهای زندگیش نگاه کنه. از طرف دیگه، باید خیلی کوچیک باشه و از ارتفاع پایین به جزئیات و ظرافت ها دقت کنه!

مثلا وقتی به خودت به عنوان قطعه ی کوچکی از یک امت نگاه می کنی، بیشتر به آینده ی اون و اعضای اون و میزان تاثیر خودت روی امت فکر می کنی. اما وقتی خودت رو به عنوان یک همسر می بینی، باید حواست به ریزترین تغییرات دکور خونه، موقع وارد شدن به خونه باشه.

البته می شه راه بی خیالی روهم‌در پیش گرفت.‌ ولی اگه‌ انسان عبس نیست، این تفاوت نگاه هایی هم که همراه اون هستن، عبس‌نیستن. لذا می شه از هرنگاهی به درجه ای بالا و بالاتر رسید.