گاهی مرغ دلم بی طاقتی می کند

بسم الله الرحمن الرحیم

از درونم صدایی می شنوم، صدای آشنایی است ولی کمی نگرانم می کند. گویا خبری بزرگ در پیش است. خبری بسیار بزرگ. آنقدر که هنوز نیامده مو بر تنم سیخ می کند. آری خبری بزرگ!

مضطربم از اینکه تاب آن واقعه ی بزرگ را ندارم. در ظرف کوچک وجودی من چنین مظروفی نمی گنجد. مظروفی که کل عالم صحنه ی جولان عشق بازی اوست. آری عالم جولانگاه اوست!

ای افسوس و صد افسوس که زبانم از بیان شور دلم عاجز است. و صد افسوس که اشکایم نیز در متن نمی گنجد. ای کاش می گنجید و کمی از بار سنگین این بغض عظیم رو با شما به اشتراک می گذاشتم. آری ای کاش می گنجید!

در لابلای این افکار غم آلود غمی بزرگ تر دارم. و آن اینکه چرا اندکند آنها که با ما هم غم اند؟ چرا نیستند آنها که بالا و بالا و بالاتر بنگرند؟ چرا نیستند آنها که در دل سیر کنند؟ چرا جوانی ها و پیری ها و فرصت ها به لغو می گذرد؟ چرا کمند ژیشانی ها و دستهایی که به شوغش با خاک مانوس باشند؟ آری، به راستی چرا؟

اما در ورای همه ی این غم ها، فکری دلم را شاد می کند. فکری بزرگتر از هرآنچه در عالم است! فکری مهمتر از هر آنچه در زندگی است. آری فکری بزرگ که اگر کسی از کنار پنجره ی آن نیز بگذرد کل عمرش را مشغول آن خواهد بود. مشغولیتی بس شیرین و روح فزا که تمام غم های عالم را به سان نقلی در دهان تلخ آدمیان می گذارد و کام ناکامان را کامروا می کند.

ای کاش کسی پیدا شود که بپرسد آن چیست؟ آن چیست که شمارا از که و مه بی توجه کرده است؟ آن چیست دلهایتان را برده است؟ آن چیست یا آن کیست شما را خریده و باز پس نداده است؟ آری آن کیست؟

اوست آن معشوقی که کاینات به ژایش جان می دهند. اوست آن دلبری که به گوشه ی چشمی پیر و جوان را مبهوت خویش می سازد. اوست آن زیبا رویی که فروغ دیده اش نوری فرای این نور ها بر دل می تاباند. آری اوست جمیل و اوست جمال!

و هرکه او را خواست، به سویش حرکت کرد و مهاجر راهش شد، بت نفس را شکست هیچ از غیرش نترسید بنماید به وی آنچه به رفیقان و خاصانش می نماید.

آن وقت است که حلاوت عشق و مستی و علم و زیبایی درک می شود.

خوشا به حال مهاجران راهش و خوشا به حال عشاق!